Vorige
|
|
Marco van Basten is 'a prince charming' met mijn
vrouwenogen bekeken. Marco heeft een verterende lieve
lach, soms zelfs een guitige ondeugende smile. Marco
heeft de looks. He 's got it! En ach, dat z 'n haar wat
dunner en grauwer wordt en niet zo trendy gestyled is...een
kniesoor die daarover valt. Of er moet zo 'n 'looking
good' coiffeur zijn die maar wat graag met z 'n handige
handjes de schaar er in wil zetten. Kortom de 'baas van
Oranje' komt met een meer dan dikke voldoende door de
keuring van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen. En
ik kan me zelfs voorstellen dat in sommige slaapkamers
wel eens heimelijk gedroomd wordt van 'n een-tweetje met
Marco. Van zo 'n Guus Meeuwis-nacht, die je normaal
alleen in films ziet. Toch is Marco niet mijn man. Wat is
er dan mis met deze bondscoach-nieuwe-stijl zul je zeggen.
Oke, over z 'n staat van dienst als keuzeheer van de
nationale elf is inmiddels al veel gezegd en nog meer
geschreven. Het voorbije WK onder van Bastens leiding was
noch top, noch flop. En of de juiste pionnetjes nu wel of
niet op de juiste plekjes lopen, daarop moet ik het
antwoord schuldig blijven, immers, ik kom van Venus en
daar wordt nauwelijks gevoetbald. Mij mag je dus een
nitwit noemen, tactisch en strategisch totaal ongeschoold.
Wat ik mis bij Marco is emotie, toch een keyword in de
sport. Neem nou die persconferenties, die een groot deel
van het voetbaljournaille als verfrissend schijnt te
ervaren, ik kan eerlijk gezegd niet koud of warm worden
van die praatsessies. Zoals de Big Boss daar zit, zo cool,
zo calm zo collected, daar gaat mijn hart niet sneller
van kloppen. Bleef de vooraf gepredikte 'passie van
Bassie' tot nu toe op het veld al uit, van zijn optreden
langs de zijlijn spatten evenmin de vonken af. Niet van z
'n stuk te brengen. Onverstoorbaar, onaangedaan. Een
ingetogen lauw applausje bij een doepunt als enige
wapenfeit. Nu gold van Basten tijdens zijn imposante
carrière ook al als een beetje onderkoelde
persoonlijkheid, een flegmatieke sportheld die zich
zelden te buiten ging aan emotionele erupties op het veld.
Dronken van blijdschap en gek van vreugde, na weer een
wereldgoal, nee dat zag je niet bij hem. Vaak was daar
slechts het bekende gebaar. Eén arm in de lucht. Eén,
wel te verstaan, want twee was meestal al teveel van het
goede. Ik vind Marco dus een beetje kil, koel, koud
overkomen. Type ijskonijn. Van Marco krijg je geen hoogte.
Natuurlijk kunnen we niet in de 'keuken van Oranje'
kijken, en de kleedkamer is ook taboe, maar bij z 'n ziel
hangt ongetwijfeld ook een bordje met 'verboden toegang
voor onbevoegden'. Want wat moet hij zich diep ongelukkig
hebben gevoeld na die verloren WK-vechtwedstrijd tegen de
Portugezen. Maar ik had het zo graag willen zien, willen
horen. Een schreeuw, een vloek, een schop tegen de
boarding, vertwijfeling, ontsteltenis, een trillende lip,
een traan... Maar hij stond daar maar te staan, het
gezicht net zo geplooid als z 'n 'Italian designed'
maatpak. Het was het moment waarop ik dacht, nee, dit is
niet mijn man. Even was er de heimwee naar de wild
gebarende Hiddink, de temperamentvolle Van Gaal, de
driftige Advocaat. Ik zou het niet erg vinden als we na
het EK van 2008 weer zo 'n heerlijke ouderwetse
bondscoach krijgen. Eentje uit de categorie: "Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.."
AnnetvanderS - augustus 2006 |
